Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Nordic Union: "Nordic Union"

Η Frontiers Records του Serafino Perugino μας παρουσιάζει το
ολοκαίνουριο project της (ελπίζω να έχει και συνέχεια) που αποτελείται από τους Ronnie Atkins, των Pretty Maids και τον πολυτάλαντο Σουηδό συνθέτη/τραγουδιστή/κιθαρίστα Erik Martensson των ECLIPSE σε έναν απλά εκπληκτικό δίσκο.


Ο R. Atkins(Pretty Maids) αναφέρει σχετικά με το νέο αυτό project :
"Η μουσική μας εστιάζει κυρίως στις δυνατές μελωδίες καθώς και στο έντονο κιθαριστικό μέρος. Είχα ένα πολύ καλό προαίσθημα σχετικά με αυτή την συνεργασία. Με το που άκουσα τα πρώτα τραγούδια από τον Erik Martensson, είπα ότι τελικά είχα δίκιο για αυτόν τον τύπο, είναι ένας πολύ προικισμένος και ταλαντούχος συνθέτης “ Και συνεχίζει λέγοντας :
“Ενώ οι Pretty Maids εξακολουθούν να είναι η πρώτη μου προτεραιότητα, η διαδικασία σχετικά με αυτό το project πήγε πάρα πού καλά και τελικά αυτό που βγήκε είναι ένας πολύ δυνατός και μελωδικός hard rock δίσκος με πολλά καλά τραγούδια.
Ελπίζω και οι ακροατές να αποκομίσουν τα ίδια συναισθήματα με εμένα και να απολαύσουν την συγκεκριμένη δουλειά. "

Με το που ξεκινάει το πρώτο άσμα, "The War Has Begun”, καταλαβαίνει κάποιος αμέσως πως πρόκειται για κάτι πολύ δυνατό, με αρκετή δόση μελωδίας, γκάζι και μια μίξη από Pretty Maids συνδυασμένη άψογα με την φρεσκάδα των Eclipse δημιουργόντας το απόλυτο highlight!
Η φωνή του Atkins σε μαγεύει με την τραχύτητα της και το ρεφραίν σου μένει στο μυαλό για μέρες. Το “Hypocrisy” θυμίζει λίγο από Pretty Maids των τελευταίων τριών άλμπουμ ενώ στο "Wide Awake" έχουμε να κάνουμε με ένα πιο "σκοτεινό", μοντέρνο και βαρύ hard rock στολίδι που χαρακτηρίζεται από την εξαιρετική κιθαριστική δουλειά.
Το "When Death Is Calling” οι οπαδοί και των δυο συγκροτημάτων θα το λατρέψουν αφού πρόκειται για ακόμη έναν γκαζιάρικο melodic metal ύμνο. Και τα highlights δεν τελειώνουν εδώ.
Το "Falling" είναι πιο μελωδικό, με σαφώς πιο εμπορική γραμμή ενώ με το “Point Of No Return” οι Nordic Union μας προσφέρουν απλόχερα ακόμη ένα super –πιασάρικο άσμα!!! Το μαγικό χέρι του Erik Martensson τα κατάφερε για ακόμη μια φορά!!
Οι NORDIC UNION με αυτό το άλμπουμ ταράζουν για τα καλά τα νερά της σύγχρονης μελωδικής hard rock / metal σκηνής!
Η συνεργασία μεταξύ του Erik Martensson και Ronnie Atkins δημιουργεί αυτό το μαγευτικό ντεμπούτο που θα κάνει υπερήφανο κάθε fan του συγκεκριμένου ήχου!

Βασίλης Χασιρτζόγλου

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Last Autumn's Dream: "Paintings"

Στην ιστορία αυτής της μελωδικότατης μπάντας συναντάμε έναν
από τους χαρακτηριστικότερους τραγουδιστές/συνθέτες του μελωδικότατου ιδιώματος, τον Mikael Erlandsson από το Gothenburg της Σουηδίας.


Στη δημιουργία της μπάντας συμπράττει με έναν εξαιρετικά τεχνίτη της εξάχορδης, τον Andy Malecek από μία γερμανική εξαιρετικά μελωδική  hard rock μπάντα, τους Fair Warning.
Ο Mikael και ο  Andy ξεκίνησαν για να δημιουργήσουν ένα δίσκο και γι’ αυτό διάλεξαν τους καλύτερους για να πλαισιώσουν το μουσικό τους εγχείρημα!
Οι  Ian Haugland, Mic Michaeli και ο  John Leven των τεράστιων μελωδών Europe-που τότε ήταν σε απραξία – και οι  LAST AUTUMN'S DREAM γεννήθηκαν στα  2003!
Το εκπληκτικό πρωτόλειο μουσικό δημιούργημα τους αποτελεί σπουδαία κληρονομιά στο μελωδικό θησαυροφυλάκιο της σκανδιναβικής χερσονήσου!!
Όμως η μπάντα ξαφνικά έχασε τα 3/5 της, που επέστρεψαν να μεγαλουργήσουν για δεύτερη φορά με την επιστροφή των υπέρτατων  Europe.
Η τραγικότητα κορυφώθηκε μετά την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, όταν ο μπασίστας και μέλος των μελωδικότατων  hard rockers, Talisman  μπασίστας  Marcel Jacob, μη αντέχοντας τη μάχη με την επάρατη νόσο "έθεσε τραγικά τη ζωή του στην ανυπαρξία"… οι αντικαταστάτες τους Nalley Påhlsson (Treat, Therion) και ο ντράμερ Jamie Borger (Talisman, Treat, Secret Service) εντάχθηκαν στην μπάντα και της έδωσαν νέα, δημιουργική πνοή!
Κι ο Andy Malecek όμως αποφάσισε να εγκαταλείψει το συγκρότημα στα 2014 για προσωπικούς λόγους και αντικαταστάθηκε με τον πανέξυπνο κιθαρωδό Peter “Pac” Söderström, που στις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας συνεισέφερε ως ρυθμικός κιθαρίστας.
Ο δε παραγωγός Ulf Wahlberg εντάχθηκε στην μπάντα ως πληκτράς. Παρόλες όμως τις κακοτυχίες, τις τόσες αλλαγές στην σύνθεση του σχήματος η μπάντα παραμένει ισχυρή δημιουργικά και παρουσιάζει στους πιστούς οπαδούς της ακόμη ένα αριστούργημα: το "Paintings", που ο τίτλος περιγράφει ακριβέστατα το περιεχόμενο και τη μουσική επένδυση των συνθέσεων: ζωγραφιές με μελωδία-μελωδία-μελωδία…
Συνθέσεις, όπως τα μελωδικότατα ροκάδικα κομμάτια :
"My Mistake To Make", "Won'tcha Stay The Night", "Bring Out The Heroes", "Too Late" ή το χαρακτηριστικότατο σκανδιναβικό "διαμαντάκι" και προσωπικά αγαπημένο,   "An Eye For An Eye", "φωνάζουν" με το πρώτο άκουσμα ότι είναι  συνθέσεις των  LAD.
Η ενδιαφέρουσα διασκευή στο  "Take It On The Run" (των "θεούληδων" R.E.O. Speedwagon) ή το πανέμορφο  "In Case Of Landing On Water", κάνουν το δίσκο να ηχεί δυναμικότερος και άκρα ενδιαφέρων! Όσο για το "γιαπωνέζικο δωράκι"  "Even When I Hate You" έχει ένα πανέμορφο  AORάδικο αίσθημα.
Άψογη μουσικότητα, εξαιρετικός τραγουδιστής, καλοδουλεμένες συνθέσεις’ ένας δίσκος που συνδυάζει τον παραδοσιακό ήχο των Last Autumn’s Dream με ηχοχρώματα AOR και επαυξημένη την  rock  πινελιά στον ήχο, χάρη στην εξαιρετική δουλειά του  Peter Pac Soderstrom.
Ίσως ο καλύτερος δίσκος τους μαζί με τον πρώτο!
Ελπίζω να είναι εδώ για πολλά-πολλά χρόνια ακόμη στο μελωδικό στερέωμα για να κάνουν τα ακούσματα μας ενδιαφέροντα!!

Νότης "Rock Star Crazy" Γκιλλανίδης

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Khymera: "The Grand Design"


Έχω παρατηρήσει, πως όταν κάποιος δίσκος με το πρώτο άκουσμα
με εντυπωσιάζει, μπορεί και να τον ακούσω επανειλημμένα αμέσως! Όπως έγινε για πρώτη φορά με το δίσκο "Trouble" των Whitesnake στις αρχές των 80ς για τον οποίο, χωρίς να γνωρίζω τότε πολλά-πολλά για μουσική, ήμουν σίγουρος ότι ήταν κάτι εξαιρετικό!


Το ίδιο συμβαίνει και με την τέταρτη κυκλοφορία του μουσικού σχήματος των Khymera, που ξεκίνησε ως σύμπραξη του Ιταλού παραγωγού και ικανότατου μουσικού, Daniele Liverani και του τραγουδιστή των Kansas, Steve Walsh, και αναπτύχθηκε σε πλήρες μουσικό σχήμα με την προσθήκη του μπασίστα και παραγωγού Dennis Ward των Pink Cream 69/Unisonic.
Γνωστότερος ως μπασίστας ο Dennis πάντοτε τραγουδά δεύτερα φωνητικά στους δίσκους των οποίων κάνει την παραγωγή, έτσι είναι ιδιαίτερα ευχάριστο να τον ακούμε ως κύριο τραγουδιστή στον καινούργιο δίσκο των Khymera αλλά και στα δύο προηγούμενα "A New Promise" και "The Greatest Wonder".
Στο διάστημα λοιπόν που η μπάντα ήταν σε μουσική ανάπαυση ο Dennis ως φυσική επιλογή άδραξε την ευκαιρία και ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο του συγκροτήματος ως συνθέτης και παραγωγός στο νέο άλμπουμ "The Grand Design", που κυκλοφορεί έπειτα από 7 χρόνια ακολουθώντας το "The Greatest Wonder".
Μουσικά μιλώντας, ο νέος δίσκος αποτελεί τη φυσική συνέχεια και βαδίζει στο μουσικό μελωδικό μονοπάτι που πρωτοβάδισε πριν μερικά χρόνια. Εάν είστε οπαδός των δύο προηγούμενων μουσικών έργων των Khymera με τον Ward ως μπροστάρη η τρίτη αυτή μουσική δημιουργία δε θα αποτελέσει μεγάλη έκπληξη για σας, καθώς παρουσιάζει την καλοδουλεμένη πλέον φωνητική απόδοση του, διανθισμένη με πανέμορφες ισχυρές δόσεις πλήκτρων από τον Eric Ragno, τη μοναδική περσόνα(κάθε μπάντα που επιθυμεί πλέον πλούσιο ήχο στα πλήκτρα επιλέγει τον μουσικό από το Los Angeles) στα πλήκτρα, την κιθαριστική δεξιοτεχνία του Michael Klein, καθώς και την στιβαρότητα στην ρυθμική βάση των Dennis Ward στο μπάσο, και Felix Bohnke στα τύμπανα!
Τα πλήκτρα πλουσιοπάροχα στολίζουν το εναρκτήριο άσμα "Never Give Up On You" προϊδεάζοντας μας για την συνέχεια και βρίσκουν τους Khymera να συναντούν αρμονικότατα τους Journey!
Στο πανέμορφο "In ‘Tell Me Something" οι Khymera αποτίουν φόρο τιμής στους παλιούς καλούς  Bon Jovi με τον  Ward σε αριστοτεχνικές φωνητικές ελίξεις!!
Ο δεξιοτέχνης γητευτής των πλήκτρων Ragno βαδίζοντας στα  μελωδικότατα χνάρια των Cain και  Rolie στο "A Night To Remember" σίγουρα αποδεικνύει το λόγο που είναι από τους περιζήτητους πληκτρομαέστρους ειδικά την τελευταία δεκαετία.
Το "The Land Of Golden Dreams" λατρεύεται εύκολα καθώς ο Ward συνδυάζει τις θελκτικότατες φωνητικές αρμονίες των  Gary Hughes και  Sambora και παρουσιάζει ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του δίσκου.

Άφησα τελευταίες στην παρουσίαση τις υπέροχες σπαραξικάρδιες και μελιστάλαχτες μπαλάντες  "Streetlights" και  "Where Is The Love". Εκεί που η καρδιά ραγίζει και τα χέρια παλεύουν να ανάψουν τους αναπτήρες και να τους περιφέρουν κυματιστά!

Οι Khymera παρουσιάζουν εκτυφλωτικά ένα από τα καλύτερα υποδείγματα ευρωπαϊκού μελωδικού  Rock: κρυστάλλινη παραγωγή, πλούσια και αριστοζυγισμένα φωνητικά, έξοχη μουσικότητα της μπάντας με  ραφινάτες συνθέσεις. που θυμίζουν στους λάτρεις του είδους, τις ένδοξες εποχές του γένους της μελωδίας από μπάντες όπως οι Giuffria, Icon, και  Signal που κατακτούσαν τα ραδιοκύματα της υφηλίου.  Άνετα λοιπόν συγκαταριθμούνται στην πλειάδα των μελωδικότερων!

Εάν βρισκόμασταν στα αλησμόνητα 1988 και οι Khymera ήταν αμερικάνικη μπάντα θα ήταν μαζικά αποθεούμενοι και εμπορικά πετυχημένοι…όποιος γνωρίζει τη λατρεία της μεγάλης αμερικανικής αγοράς στο μελωδικό ιδίωμα για τους  Foreigner / Journey / Styx και τις παρόμοιες λατρεμένες μπάντες, μπορεί να εκτιμήσει και την συγγένεια της μπάντας τούτης με το AOR στα καλύτερα του.
 Σίγουρα το κουμπί της επανάληψης θα υποστεί πολυχρησία καθώς θα ακούτε και θα ξανακούτε το δίσκο με το μελωδικό  rock σε ποιοτικότατη εκδοχή.

Νότης Γκιλλανίδης

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

MΩΒ: Παίζοντας με τα ροκ χρώματα

Από τα πρώτα δυναμικά συγκροτήματα που έπαιξαν hard rock με την ευρεία έννοια του όρου ήταν οι Θεσσαλονικείς ΜΩΒ. To group το αποτελούσαν ο Στράτος Ιατρού (φωνή), Δημήτρης Μπουρμάς (κιθάρα), Χρήστος Παυλίδης (μπάσο), Βασίλης Γρούτας (κιθάρα), Χρήστος Γεκτίδης (ντραμς) και Σπύρος Καραγιαννίδης στα πλήκτρα.
Η μπάντα ξεκίνησε τη βραχύβιά πορεία του, το 1978 και όσο διάστημα υπήρχαν, έπαιξαν αρκετά live στην συμπρωτεύουσα ενώ πριν ακόμη κυκλοφορήσουν κάτι επίσημα εμφανίστηκαν το 1980 στο Παλαί ντε Σπόρ ανοίγοντας τη συναυλία των θρυλικών Ουγγαρέζων, prog-rockers,  Οmega.


Το πρώτο άλμπουμ τους, κυκλοφόρησε το 1981 και το μοιράζονται μαζί με άλλη μία τοπική μπάντα, τους ΔΕΛΤΑ και είναι ηχογραφημένο ζωντανά σε ένα  κλάμπ της Θεσσαλονίκης όμως η παραγωγή του Θοδωρή Μανίκα αδικούσε κατά πολύ την ποιότητα των ΜΩΒ.
Τα οικονομικά προβλήματα που είχαν τα συγκροτήματα τον περασμένο αιώνα ήταν πάντα ένα εμπόδιο για να κυκλοφορούν δίσκους με καλή παραγωγή και δυστυχώς ο ερασιτεχνισμός ήταν κυρίαρχος αλλά τουλάχιστον οι μπάντες πάλευαν για το καλύτερο αποτέλέσμα και οι συναυλίες ήταν η ζωή τους.
Μπορεί η ατμόσφαιρα της συγκεκριμένης ηχογράφησης να σε γυρίζει σε άλλες εποχές όμως, όλοι ομολογούν ότι είχαν ένα πρωτοποριακό σκληρό ήχο και με ψυχεδελικά στοιχεία και το διαπιστώνεις ειδικά ακούγοντας το “Once In Past”.
Το συγκρότημα αφού είχε αποκτήσει αρκετούς οπαδούς και με το πείσμα που διαθέτει κάθε γκρουπ ειδικά τα πρώτα χρόνια της διαδρομής του, κυκλοφορεί το 1982, το  “Playing with the colours” σε παραγωγή του Πέτρο Kαντιάνη και στα κήμπορντς συναντάμε και τον Δημήτρη Ραπτάκη.

Στη δεύτερη κυκλοφορία της μπάντας συνυπάρχουν ο σκληρός ήχος, οι προοδευτικές μελωδίες μαζί με δείγματα  από το new wave στοιχείο και γενικά είναι ένα άνισο άλμπουμ ως προς το συνολικό του αποτέλεσμα.
Σε αυτό το άλμπουμ ξεχωρίζουν η blues διασκευή στο,  You Shook Me του Willie Dixon, τα  hard ροκέ, “No One Cares About Us”,
"Through the Silence
και “Picture And Thought”,  το μελωδικό με τις φάνκυ κιθάρες, “Woman in the corner” και το θαυμάσιο ομότιτλο κομμάτι.

Όμως τα εσωτερικά προβλήματα στους ΜΩΒ και ο θάνατος του κιθαρίστα Δημήτρη Μπουρμά (υπήρξε και μέλος των Γκούλαγκ) σε τροχαίο το 1984  ήταν καθοριστικός παράγοντας ώστε η μπάντα να μην συνεχίσει.
Δυστυχώς και ο μπασίστας Χρήστος Παυλίδης πέθανε το 1994 από λευχαιμία.


Φώτης Μελέτης

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Μisty 9: “Unite”

Οι Αθηναίοι Μisty 9 παρουσιάζουν την παρθενική τους,
δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Unite” που περιλαμβάνει πέντε εξαιρετικά τραγούδια ενώ είχε προηγηθεί πριν λίγους μήνες το γοητευτικό ψηφιακό σίνγκλ, "Waiting for the Sun".

Η συνεργασία του Παναγιώτη Σπυρόπουλου (κιθαρίστα των Τσοπάνα Rave) και της Νίκης Γρανά (πιανίστρια-ηθοποιός) δημιούργησαν ένα θαυμάσιο mini-CD, το οποίο σε οδηγεί σε  μία άκρως μυσταγωγική prog- rock ατμόσφαιρα που ξεκινά από τους Pink Floyd και τους Camel  και φθάνει μέχρι τους Βlackfield, Archive και Ρortishead.
Το Unite” δεν περιορίζεται όμως στα στενά νοσταλγικά ροκ κλισέ αλλά κατορθώνει να φλερτάρει με   trip-hop μελωδίες, με dub μοτίβα και με ρυθμούς που σε ταξιδεύουν ασταμάτητα σε άλλους πλανήτες.
Τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι  το ομότιτλο κομμάτι όπου η θεατρική ερμηνεία της  Νίκης Γρανά, δημιουργεί ρίγη μουσικής ευδαιμονίας με ένα φινάλε που σε καθηλώνει ενώ και το “Τhese days” είναι ένα μικρό διαμαντάκι.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με το συγκλονιστικό τραγούδι Spots” με τα εμπνευσμένα κιθαριστικά ηχοχρώματα να αναδεικνύουν το σπουδαίο τραγουδιστικό  ταλέντο της Νίκης Γρανά, η οποία υπογράφει και τους υπέροχους στίχους όλου του Ε.Ρ.
Θα ήταν άδικο να μην  αναφέρουμε ότι το παίξιμο και η απόδοση του Παναγιώτη Σπυρόπουλου είναι ανεξάντλητο και αριστοτεχνικό και τον κατατάσσει δίκαια στους πιο σημαντικούς Έλληνες κιθαρίστες. Το παζλ της συγκεκριμένης κυκλοφορίας συμπληρώνεται με την άψογη ενορχήστρωση των συνθέσεων και την εκπληκτική παραγωγή.
 Το "Unite" κυκλοφορεί ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο και μπορείτε να το ακούσετε δωρεάν ή να το παραγγείλετε σε φυσική μορφή (CD) μέσα από την σελίδα του συγκροτήματος στο bandcamp: https://misty9.bandcamp.com/.

Φώτης Μελέτης

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

REO SPEEDWAGON: "Live:You Get What You Play For"


Οι Αμερικανοί REO SPEEDWAGON με αρκετά πλατινένια
άλμπουμ στο ενεργητικό τους έχουν ξεκινήσει δισκογραφικά από τις αρχές της δεκαετίας του’70 και είναι σαφώς υποτιμημένοι από το ελληνικό κοινό κάτι που εδώ στο www.rocktime.gr. φυσικά και δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.


Αυτό κυρίως συνέβη διότι χλευάστηκαν άδικα από τους δήθεν ντόπιους alternative κριτικούς και “φανατικούς” μεταλλάδες μαζί με γκρουπ όπως οι Journey, Styx, Foreigner, Boston ότι είχαν εμπορικό και εύπεπτο ήχο.
Ειδικά στα seventies, οι REO SPEEDWAGON ήταν ένα καθαρόαιμο hard rock συγκρότημα, με wild κιθάρες, υψίφωνα αλλά παθιασμένα φωνητικά και μπόλικη rock ‘n roll διάθεση.
Στο “Live: You Get What You Play For” που κυκλοφόρησε το 1977 το γκρουπ βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα με τραγούδια που έχουν γράψει ιστορία όπως τα “Like You Do”, “157 Riverside Avenue”, “Keep Pushin”, το τρομερό “Ridin’ The Storm Out”, το ασύλληπτο “Golden Country και την διασκευή στο “Little Queenie” του Chuck Berry.
Το συγκεκριμένο live περιέχει τραγούδια παιγμένα σε διάφορες αμερικάνικες πολιτείες ενώ το 2011 επανεκδόθηκε στην Ιαπωνία.

Γενικά όλη ενέργεια που εκπέμπουν οι Reo Speedwagon είναι απίστευτη, μας ξυπνάνε όμορφες μνήμες από το παρελθόν και αφήνουν πίσω τους σαν κληρονομιά ένα απολαυστικό live με τραγούδια που μιλάνε ευθέως στη ψυχή μας.
Οι λάτρεις των seventies καταλαβαίνουν γιατί διαμάντι μιλάμε…

ΤRACK LISTING
1)Like You Do, 2)Lay Me Down, 3)Any Kind of Love, 4)Being Kind(Can Hurt Someone Sometimes), 5)Keep Pushin, 6)(Only A) Summer Love, 7)Son of A Poor Man, 8) "(I Believe) Our Time Is Gonna Come", 9)Flying Turkey Trot, 10) Gary's Guitar Solo, 11) 157 Riverside Avenue, 12) Ridin’ The Storm Out, 13)Music Man, 14) Little Queenie, 15)Golden Country.

ΜΕΛΗ
Kevin Cronin(φωνή, κιθάρα)
Gary Richrath(κιθάρα)
Gregg Philbin(μπάσο)
Neal Doughty(κημπορντς)
Alan Gratzer(ντραμς)

Φώτης Μελέτης

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Great White: “Once Bitten”


Όταν πρωτοάκουσα το “Once Bitten” το φθινόπωρο του 1987 (το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει το καλοκαίρι της ίδια χρονιάς) από ένα πειρατικό σταθμό της εποχής έπαθα ένα μικρό παραλήρημα με την ουράνια φωνή του Jack Russell και με την εκρηκτικότητα και το πάθος που είχαν οι Great White στο παίξιμό τους.


Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά από εκείνο το παραλήρημα, εκείνη η φλόγα που μου άναψε το album δεν λέει να σβήσει ακόμη.
Οι μελωδίες του Rock me και του Lady Red Light με έχουν σημαδέψει τόσο στην εφηβεία μου όσο και σήμερα, που προσπαθούμε να προβάλουμε μέσω του Rocktime.gr τραγούδια, άλμπουμ και συγκροτήματα που έχουν γράψει ιστορία και έχουν αδικηθεί στη χώρα μας.
Ας αφήσουμε λοιπόν τις μουρμούρες και ας πάμε στοOnce Bittenόπου απολαμβάνουμε μία πανδαισία hard rock ρυθμών συνδυασμένες με μικρές μελωδικές aor πινελιές ενώ σε μερικά κομμάτια θα συναντήσουμε έστω και λίγο από το πνεύμα των Led Zeppelin, των Scorpions (προσέξτε το πανέμορφο Never Change Heart) αλλά και γερές δόσεις από rock ‘n roll & blues ηχοχρώματα.
H κιθάρα του Mark Kendall παίζει κυρίαρχο ρόλο και δεν αφήνει κανένα αδύναμο σημείο να χαλάσει την εικόνα του δίσκου και σε αυτό συνεισφέρουν τα μέγιστα οι Michael Lardie (πλήκτρα, κιθάρα), Lorne Black (μπάσο) και ο Audie Desbrow στα τύμπανα ενώ ο Kendall ζωγραφίζει κυριολεκτικά σε κομμάτια όπως τα υπέροχα Gonna Getcha,On the Edge,All Over Nowκαι στο αγαπημένο μουLady Red Light”.
Οι γρήγορες ταχύτητες δεν λείπουν από τις συνθέσεις του άλμπουμ με το Fast Road” και την επιθετική εισαγωγή του Audie Desbrow στα τύμπανα να δίνει το σύνθημα της εκκίνησης ενώ το Mistreater δημιουργεί ένα χορευτικό τόνο, ελέω του sixties πιάνου που ακούγεται στο εν λόγω άσμα.
Για τη μπαλάντα Save Your Love τα λόγια είναι περιττά αφού οφείλουμε να υποκλιθούμε στην ανατριχιαστική ερμηνεία του J.Rusell (κρίμα που τρέχει στα δικαστήρια με τους υπόλοιπους) ο οποίος καταφέρνει να ακούγεται άκρως ερωτικός.
Βέβαια ο ύμνος του άλμπουμ δεν είναι άλλος από το μνημειώδες Rock me με εισαγωγή που λυγίζει και την πιο “δύσκολη” γκόμενα και ένα ξέσπασμα που σε οδηγεί σε μία απέραντη ηδονή. Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο τέλειο πάντρεμα μεταξύ κιθάρα και φωνής. Είναι αυτό που λέμε ο απόλυτος hard rock οργασμός!
Με αυτό το δίσκο το συγκρότημα κατάφερε να κάνει τεράστια εμπορική επιτυχία (πλατινένιος στις ΗΠΑ), να φτάσει μέχρι το Νο 23 στα τσαρτ του Βillboard ενώ η επιτυχία συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια μέχρι βέβαια να κυριαρχήσει η σκηνή του Σηάτλ.
Να επισημάνουμε για το τέλος ότι η εξαίρετη παραγωγή ανήκει στους Mark Kendall, Michael Lardie και στον τότε manager τους Alan Niven καθώς επίσης ότι το Once Bittenστην αγγλική έκδοσή του υπάρχουν δύο τραγούδια από παλιότερες δουλειές του γκρουπ και μία διασκευή στο “Gimme Some Lovin” των Spencer Davis Group.

TRACKLIST:
“Lady Red Light”
“Gonna Getcha”
“Rock Me”
“All Over Now”
“Mistreater”
“Never Change Heart”
“Fast Road”
“On The Edge”
“Save Your Love”

ΜΕΛΗ:
Jack Russell (φωνή)
Mark Kendall (κιθάρα)
Michael Lardie (πλήκτρα & κιθάρα)
Lorne Black (μπάσο)
Audie Desbrow (drums)

Φώτης Μελέτης

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Chris Cornell: Higher Truth


Ο frontman των Soundgarden, εδώ και 15 χρόνια ψάχνει να βρει
όχημα για την σχεδόν τεσσάρων οκτάβων φωνή του. Στους σταθμούς προς αυτή του την αναζήτηση έχει κάνει διάφορα.


Έφτιαξε τους Audioslave, οι οποίοι μεταξύ 2000 - 2007 έδωσαν ελπίδα και άφησαν πίσω τους καλά κομμάτια, κυκλοφόρησε 2 σόλο δίσκους με αρκετή επιτυχία, έδωσε ένα ωραίο κομμάτι στον James Bond (Casino Royale - "You Know My Name"), διασκεύασε με ακουστική κατατονία Michael Jackson, έφτιαξε έναν δίσκο με ηλεκτρονική ποπ ("Scream", 2009), κυκλοφόρησε έναν άλλον με ακουστικές εκτελέσεις παλιώτερων κομματιών του (2011), επανένωσε τους Soundgarden και τους Temple Of The Dog σε μικρές απόπειρες να ξαναεπισκεφθεί τις ατίθασες grunge μέρες των 25 του χρόνων.
Τώρα, με μια συλλογή από moody εναλλακτικά ακούσματα, κυρίως ακουστικές φολκ μπαλάντες ενορχηστρωμένες ώστε ν΄ακούγονται με κυματισμούς και "dynamics", ψάχνει για την «Ανώτερη Αλήθεια».
Η παραγωγή του
Brendan O'Brien (τα τελευταία χρόνια έχει μανιπιουλάρει τα κουμπάκια διάφορων, από Pearl Jam ως AC/DC) κάνει ό,τι μπορεί για να βγαίνει το αποτέλεσμα ενδιαφέρον. Και είναι, αν ο ακροατής ανήκει στην κατηγορία του «γυρεύω αποπροσανατολισμένο άκουσμα για να κάνω κάτι άλλο υπό μουσική υπόκρουση που δείχνει ότι είμαι προχώ».

Θέματα όπως η απώλεια, το πέρασμα του χρόνου και η θνητότητα διατρέχουν το άλμπουμ. Ο Cornell πάντα είχε αυτή την απροσδιόριστη ποιότητα των στίχων (δεν καταλαβαίνεις για τί ακριβώς μιλάει, αλλά ακούγεται πειστικός), όμως εδώ η μουσική κορύφωση δεν έρχεται σε κανένα σημείο.
Δεν θα ήταν άσχημα κομμάτια όπως το ομώνυμο, το "
Before We Disappear" ή το "Murderer Of Blue Skies" (το ψυχεδελίζον "Out In The Universe" ξεχωρίζει σαν από άλλο άλμπουμ) σε ένα δίσκο με πιο ποικίλο υλικό, όμως η παράθεσή τους το ένα δίπλα στο άλλο τα κάνει να ακούγονται ημιτελή, ή και κούφια.
Τί να κάνουμε, Tim Buckley γεννιέσαι, δε γίνεσαι.
Cornell, η ανώτερη αλήθεια» σου έχει διαφύγει, τουλάχιστον προς στιγμήν. Και αποφάσισε επιτέλους τί θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, είσαι ήδη 51.

 
Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

The Local Band: "Locals Only"

Τα τελευταία χρόνια είναι πολύ της μόδας να σχηματίζουν διάφοροι μουσικοί, μικρά super group, είτε ως αρπαχτές για το μεροκάματο, είτε κάποιοι άλλοι ως ένα είδος δημιουργικής εκτόνωσης από τις βασικές τους μπάντες.

Οι THE LOCAL BAND μάλλον πιάνουν και τις δύο κατηγορίες και η παρθενική τους κυκλοφορία μπορεί να εστιάζεται κυρίως σε ‘80s διασκευές, όμως η κεφάτη εκτέλεση και η party ατμόσφαιρα των τραγουδιών έχει ενθουσιάσει τους φίλους του melodic hard rock και aor ήχου.
Το γκρουπ πρωτόπαιξε τα Χριστούγεννα του 2013 σε ένα club στο Los Angeles με συνέπεια αυτό το jam να πάρει σάρκα και οστά και να συνεχιστούν τα live και να γίνει πλέον και project
Tους THE LOCAL BAND αποτελούν πολύ καλοί Φιλανδοί μουσικοί με ένσημα σε δυνατές μπάντες και είναι οι εξής:
Στη φωνή έχουμε τον  Olli Herman (Reckless Love), στην κιθάρα και στο μπάσο τον Alexi Laiho (Children Of Bodom), στα ντραμς τον  Jussi69 (The 69 Eyes) και στην κιθάρα και μπάσο, τον Archie Kuosmanen Cruz (Santa Cruz).
Εκείνο το στοιχείο που κάνει διαφορετικούς τους THE LOCAL BAND από τα υπόλοιπα σούπερ σχήματα είναι ότι διασκευάζουν δευτεροκλασάτα κομμάτια και όχι πολύ γνωστά από την αγαπημένη  δεκαετία του ’80  με εξαίρεση  το σχετικά πρόσφατο “Untouched” των The Veronicas, το οποίο έχει διασκευαστεί φανταστικά από τους φιλανδούς!
Οι υπόλοιπες εκτελέσεις είναι απολαυστικές ειδικά το “Sunglasses at Night” του καναδού Corey Hart, το οποίο άνετα θα μπορούσαν να είχαν διασκευάσει και οι δικοί μας Outloud.
Εξαιρετικές είναι οι διασκευές στο υπέροχο “Promises In The Dark” της Pat Benatar όπου το πρωτότυπο μεταμορφώνεται  σε μία πιο μελωδική ροκ καταιγίδα αλλά και το γοητευτικό “The Darkest Side of The Night”  (Metropolis / Stan Meissner).
Το “Out Of The Darkness”  (Little Steven / Van Zandt) είναι από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ και όσοι είστε οπαδοί της γνώσης και των πληροφοριών μπορείτε να το βρείτε στο άλμπουμ “Voice of America” του 1983 στο οποίο συμμετέχει και ο Jean Beauvoir!
Το “Hazy Shade Of Winter”  ακούγεται υπέροχο και το είχε πρωτοτραγουδήσει ο Paul Simon και μετέπειτα το έκαναν επιτυχία οι Bangles και στο μόνο που υστερεί  είναι λίγο στα φωνητικά.
Ο δίσκος κλείνει με μία θαυμάσια διασκευή στο λατρεμένο “Waiting For Darkness” του Ozzy Osbourne και κάπου εδώ το πάρτι των THE LOCAL BAND λαμβάνει τέλος με την ευχή να συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά.

Φώτης Μελέτης

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...